De absolute eredivisie van de lounges

Het leek de Hoofdredactie van TabaksLounge een zinnig idee om ons naar de daverendste lounge in de wijde omtrek te sturen. U begrijpt dat wij niet geprotesteerd hebben. Die omtrek is overigens behoorlijk wijd, want wij dienen ons naar Antwerpen te begeven voor een ontmoeting met Reza Valibalouch.

 

We waren recent nog op visite in zijn Casa del Habano, een schitterende speciaalzaak in Maastricht, voorzien van een ontroerend sfeer- en smaakvolle lounge. Maar daar gaan wij dus niet heen, en ook niet naar Reza´s andere Casa del Habano in Antwerpen, ook al is de lounge daar al even exclusief. Nee, het blijkt mogelijk om nog boven de absolute eredivisie der lounges te loungen: in de Cohiba Atmosphere, Reza’s Sigarenclub. Ja dat klopt; geen winkel, een Club. En als je het nou over exclusief hebt; er zijn in de hele wereld zes Clubs die zich Cohiba Atmosphere mogen noemen. Sjanghai, Hongkong, Beijing, Tokyo, Praag. Aan dat selecte rijtje voegde Reza dus recent de eerste Cohiba Atmosphere in West Europa toe.

 

Kleurstelling van Cohiba

 

In eerste instantie kunnen we het niet vinden. We zijn toch echt op het juiste adres, maar geen Sigarenclub te zien. En dan valt onze blik op het piepkleine naambordje boven de bel. We begrijpen het wel; een winkel wil gevonden worden, een particuliere club heeft daar geen noodzaak toe.  Zo is het ook begonnen in 2012, als een particuliere sigarenclub. Reza: “Om te roken, met vrienden onder elkaar. En dan heb ik in 2015 beslist daar een Cohiba Atmosphere van te maken, en dat is open gegaan op 8 oktober 2015.” Dat klinkt simpeler dan het is, want je wordt behoorlijk doorgezaagd voor je Cohiba Atmosphere op een naambordje kan laten graveren, hoe klein dat naambordje ook is. “U kunt niet zomaar zeggen; ik ga een Cohiba Atmosphere open doen. Er is een richtlijn, u moet met bepaalde normen werken.” Dat houdt onder andere in dat de kleurstelling van Cohiba in het interieur verwerkt moet worden.


En de Club dient over een restaurant te beschikken. Op stand natuurlijk, met een leuk bistrootje kom je niet weg op dit niveau.  Minimaal vijf reserveringen moeten er zijn (uitsluitend Clubleden met aanhang), dan laat Reza een van de drie chefs van zijn eigen Italiaanse toprestaurant komen.  Reza: “Ik werk met drie vaste menu’s. Meestal vlees, ik werk met gerijpt vlees, dat heeft heel veel smaak.” Zo’n menu gaat dan vanaf € 120, en daar komen dan de wijnen nog bij. Een blik op de (voornamelijk Italiaanse) wijnvoorraad wekt het sterke vermoeden dat die niet bepaald uit de supermarkt komt, dat moge duidelijk zijn.

En nu we het toch over bedragen hebben; het lidmaatschap van de Club bedraagt € 2.000 per jaar. Prijzig? Reza haalt de schouders op. “Wat is prijzig? U moet niet vergeten, u krijgt dan ene keer per jaar de Club volledig ter beschikking, voor een feest of zo. Om zoiets af te huren, dat kost zeker 2.000, dus ik geef eigenlijk dat geld terug.” Aan exclusiviteit hangt natuurlijk een prijskaartje, en het kan echt nog wel gekker hoor. “Als u Londen bekijkt, een zelfde club, dat is 5-, 6.000 pond. Per maand, hè.”

 

Ruimte voor meer Clubs in West Europa

 

Van ons vorige gesprek weten we nog dat Reza overwoog om daar, in Londen dus, ook een Cohiba Atmosphere te openen. Hoe staat het met die plannen?  “Ja, die komen dichterbij.”  Reza ziet ruimte voor meer Clubs in West Europa; “Berlijn, Amsterdam, Genève misschien…” Maar hij zal niet degene zijn die daar werk van gaat maken. “Als Londen gaat lukken, zal dat de laatste zijn. Ik heb gezegd; als we in augustus geen locatie hebben, dan is het klaar. Een ruimte daar is bijna 20.000 pond per maand. Dat is veel geld hè. Ik neem risico, maar altijd berekend. En deze kan misschien daarneffe vallen, en dan houdt het op.”

 

Vintage cars en topkwaliteit longfillers

 

De Cohiba Atmosphere wordt nog hoger aangeslagen dan de uitermate stijlvolle lounges van de Casas del Habano in Antwerpen en Maastricht. Wij kunnen ons niet voorstellen dat hem dat zit in “nog duurdere vloerbedekking en bankstellen”  en zo. Waar dan wel in? “In een winkel kan iedereen binnen. Hier kunt ge ook wel sigaren kopen, maar alleen als ge lid zijt. Leden hebben een electronische badge, daar kunnen ze mee binnen en buiten.” Leden, de Cohiba Atmosphere heeft er welgeteld 22. Wat voor soort mensen wordt lid van zo’n exclusieve club? “Sigarenliefhebbers. Mensen die echt van sigaren houden. Niet zozeer om het roken, maar te relaxen, te genieten. Ik heb hier van alles; consuls, ambassadeurs, rechters, advocaten…” Die laatste twee categorieën intrigeren ons; rechters en advocaten. Verdragen die elkaar wel? Er verschijnen pretlichtjes in Reza’s ogen. “Hier wel.” En wat wordt dat gevarieerde ledenbestand zoal voorgeschoteld op de donderdaagse Clubavonden? “Bijvoorbeeld sprekers. Nu komt de vroegere CEO van (vliegveld) Zaventem. En in oktober hebben we iemand van de NATO. Dit jaar gaan we een Braziliaanse avond organiseren, of een Cubaanse. En we nodigen de Oldtimerclub uit.” Geef toe, dat klinkt toch beter dan een bingo-avondje. Vooral bij die Oldtimerclub kunnen we ons wel iets voorstellen; vintage cars en topkwaliteit longfillers vinden wij wel combineren. Het verbaast ons dan ook niet dat Reza zelf zich blijkt te verplaatsen in een Mercedes SL uit 1965. Een auto die ouder is dan hijzelf dus. “Hardtop”, verduidelijkt hij, “dat vind je heel moeilijk. Ik heb die gevonden in Californië.” Het bevestigt de indruk die we de vorige keer al van hem hadden opgedaan: Reza Valibalouch is geen doorsnee persoon. Kan ook niet; doorsnee personen zetten niet twee Casas del Habano en een Cohiba Atmosphere op poten.

 

Bureaucratie

 

Nog één verhaaltje dan, omdat we het zo’n leuke vonden. In onze naïviteit dachten we dat België minder bureaucratisch zou zijn dan Nederland, maar dat zien we verkeerd. “Nee’” zegt Reza gedecideerd. “Ze hebben al vaak aan de deur gestaan van het Ministerie van Gezondheid”. Weer die pretlichtjes: “Maar ik laat die niet binnen. Het is hier privé”. Hoe reageren die controleurs daar op? De pretlichtjes worden groter. ”Beetje kwaad. We komen terug, zeggen ze dan. Ge zijt welkom, maar ge moogt toch niet binnen, zeg ik dan weer.” Wij suggereren dat ze dan maar lid moeten worden. Wat is nou € 2.000 voor een Ministerie? Reza lacht nu hardop. “Dat denk ik niet!” en na een korte denkpauze, “Dat hoop ik niet…”.

 


Terug naar overzicht