Reza Valibalouch van La Casa del Habano in Maastricht: “U komt hier voor het beste van het beste, anders moet u niet komen”



Als je als sigarenwinkelier “La Casa del Habano” op je gevel mag zetten, moet je heel wat in huis hebben, zowel in je karakter als in je klimaatkamer. Er zijn in Nederland maar een paar zaken die dat mogen en sinds 4 december 2015 staat één daarvan in Maastricht. La Casa del Habano; het Huis van de Havana. En dat is dan ook precies wat je er kan krijgen: Cubaanse sigaren. Maar dan ook niks anders, dat wil zeggen op het gebied van sigaren. Dat is een van de voorwaarden waar je aan moet voldoen, wil je als franchiser van deze organisatie door het leven gaan.


Sigarensalon

Het hebben van een lounge is een andere spelregel. En een lounge hebben ze, in Maastricht! We hebben er heel wat gezien, maar dit is een regelrechte salon, met de uitstraling van zo’n oer-Engelse “Club”, waar Hercule Poirot en dat soort types plachten te vertoeven. In die lounge bevinden zich lockers, sigarenkluisjes, persoonlijke humidors in feite. Ook dat is een verplichting waaraan je zaak dient te voldoen. Leden, want je moet dan wel lid zijn, kopen hun sigaren en slaan ze op in hun locker om die op een geschikt tijdstip in de lounge tot zich te nemen. De lockers hebben een naamplaatje, maar nader onderzoek leert dat daar niet de echte namen van de eigenaars op staan. Tenzij Winston Churchill, Arnold Schwarzenegger en Fidel Castro regelmatig naar Maastricht afzakken om een sigaartje op te steken. En dan is er de klimaatkamer, een woord dat de betreffende ruimte onrecht aandoet. En ook de officiële benaming, “Walk-in humidor, schiet ernstig tekort, want je zou er met de fiets doorheen kunnen.


Charismatische persoonlijkheid

U begrijpt dat de Casa del Habano Maastricht op de absolute top van de markt mikt. En ze mikken niet alleen, ze schieten raak ook; we zijn oprecht onder de indruk. Dat maakt wel nieuwsgierig naar de man die de hand in dit alles heeft. Reza Valibalouch is een charismatische persoonlijkheid. Hij straalt rust en doelgerichtheid uit, en hij heeft weinig woorden nodig om veel informatie over te brengen. Die woorden komen er dan wel uit met een pittig Antwerps accent. “Toen ik 21 was rookte ik mijn eerste sigaar, een Partagas Tubos, die ze nu niet meer maken. Ik heb nooit geen sigaret gerookt. Nooit.”

Reza werd lid van de Casa in Antwerpen, en 18 jaar later nam hij de zaak over. Niet dat hij in de tussentijd maar wat aan heeft gelummeld overigens; “Ik heb 10 jaar in Dubai gewoond. Daar had ik een verhuurbedrijf van zeer luxe auto’s. Van Rolls Royce tot de Mini Cooper S, dat was de kleinste. En verder alle Porsches, Lamborghini’s, Mercedessen, BMW’s…. Dan heb ik het verkocht. En spijtig genoeg hebben die mijn raad niet opgevolgd. Die zaak bestaat niet meer.” Wat die raad dan inhield? “Ga nooit van het exclusieve weg. Maar dan zijn ze begonnen met Toyota, Nissan, Suzuki… Als je bekend staat dat je Aston Martin verhuurt, komt niemand om een Nissan vragen.” 


“Als ik iets doe, doe ik het goed”

Dat is Reza Valibalouch ten voeten uit: “Als ik iets doe, doe ik het goed. Anders doe ik het niet. Ik heb dat geleerd van thuis.”
“Thuis” was voor Reza oorspronkelijk Iran, zijn geboorteland. Zo komen we over zijn naam te spreken; Valibalouch. “Balouch is een stam uit het Zuiden van Iran; Beloetsjistan. En Vali- betekent; ruler, aanvoerder van de Beloetsjen, dat was mijn vader en mijn grootvader. Mijn vader was minister van Buitenlandse Zaken in Iran. Toen ik acht jaar was, stuurde hij mijn broers en mij het land uit, tijdens de oorlog Iran-Irak.”

Generaties van gezag dragen, gaat dat in het DNA zitten? Het zou een verklaring kunnen zijn voor zowel de uitstraling van Reza als zijn vermogen om groot te denken. Zo opende hij in oktober 2015 in Antwerpen een van de grootste private lounges in de wereld, de Cohiba Atmosphere. “Daar waren er vijf van in de hele wereld; in Shanghai, Beijing, Hongkong, Tokyo en Praag. En nu dan in Antwerpen. En ik heb de ambitie om binnen het jaar een Cohiba Atmosphere te openen in Londen.” En denk niet dat het ophoudt bij Casas del Habano. Reza heeft meerdere restaurants in Antwerpen, een import- en exportbedrijf van medische apparatuur in Dubai en een onroerend goedbedrijf in Rio de Janeiro.


Vier keer per jaar naar Cuba

Je vraagt je af waar hij de tijd en energie vandaan haalt om vier keer per jaar naar Cuba te vliegen. Maar dat doet hij wel degelijk, en met veel plezier, want het eiland heeft zijn hart gestolen. Zoals u weet verandert er de laatste jaren veel in Cuba. Reza houdt zijn hart vast voor de richting die de modernisering in slaat en de gevolgen daarvan voor de authenticiteit van het eiland. “Ik heb gezegd tegen de ambassadrice; ik hoop dat jullie dat niet verliezen. Zij zei; nee, wij blijven Cubanen. Maar één ding zei ik haar; als de eerste McDonalds in Cuba uitkomt, dan ziet u mij niet meer.” Maar op het zakelijke vlak is er wel iets wat hij graag anders zou zien: “Ze moeten beginnen anders te denken. Ze denken Cubaans, ze moeten internationaal denken.” Op de vraag wat Cubaans denken dan inhoudt, antwoordt hij: “Traag… zo van; het komt wel in orde… Maar dat is fout, dat en dat moet klaar staan. Anders ga ik het ergens anders zoeken.” Leren de Cubanen iets van Reza? Hij glimlacht even. “Dat zullen ze nooit zeggen, maar ze zien het. Bijvoorbeeld, die zaak die ik heb overgenomen in Antwerpen, dat was bijna afgelopen. Ik heb dat volledig naar de top gebracht. En dat zien ze aan de cijfers.”


Genoeg ruimte

Aan het eind van het gesprek vat hij zijn instelling mooi samen: “Ik heb de mogelijkheid andere sigaren te verkopen; ik heb beneden genoeg ruimte, er is een aparte ingang. Ik kan het. Maar ik doe het niet. U komt hier voor het beste, anders moet u niet komen.”

 

 


Terug naar overzicht